บทที่ 30 มิใช่ว่ารังเกียจข้าหรือ

“ญาติผู้พี่” ฟางซินเรียกสติที่กำลังหลุดลอยของซูเหยี่ยนจื้อให้กลับเข้าที่

“...” เขาจ้องมองดวงตาดอกท้อที่สามารถดูดวิญญาณของบุรุษได้ แววตาของนางไม่ได้ตื่นตระหนก แต่กำลังสงสัยอยู่ว่าเขาจะทำอันใด “ต่อไปหากจะออกไปข้างนอก เจ้าต้องบอกข้าทุกครั้ง”

“จะรบกวนญาติผู้พี่ได้อย่างไรเจ้าคะ อีกไม่ถึงสองปีท่านเองจะต้อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ